Kitchen Table Blues (2004)

Persreacties


OOR – Autobiografische ontboezemingen over schuld, boete, twijfel en hoop. Even sec en sober geformuleerd als de oorstrelende muziek. Met deze meesterlijke plaat toont Jan Willem zich superieur aan menig Amerikaanse beroepsgenoot.

Vara TV Magazine – Mensen die vatbaar zijn voor verhalen rond passie en lijden luisteren naar zijn liedjes. Zijn muziek is rootsy en hij zou goed uit een Texaans stadje kunnen komen (minus de uitspraak van de Engelse taal), maar dat doet hij niet. Geef die man een kans. Heus, het doet geen pijn.

Nieuwe Revu – Roy zingt rauw en gebruikt geen woord teveel, zijn band begrijpt het verschil tussen inkleuren en dichtsmeren. Kitchen Table Blues is een levenscrisisalbum van zeldzame klasse.

De Volkskrant – Blues in de klassieke zin mag je zijn liedjes niet noemen, al zingt JW uit een gekweld gemoed en is zijn stem gemaakt voor weemoed en verlangen.

NRC Handelsblad – Geen Americana dit keer, maar onderkoelde bluesrock. Meer dan eens lijken de nummers evengoed thuis te horen op een goede Stones-elpee.

Het Financieele Dagblad – Het is bijna onmogelijk te kiezen uit de twee beste releases van deze maand: Land Of Milk And Honey van Eliza Gilkyson uit Austin en Kitchen Table Blues van JW Roy uit Amsterdam. De laatste wint, als bewijs dat talent van eigen bodem niet hoeft onder te doen voor de absolute top in Americana.

Brabants Dagblad – Roy wisselt meeslepende ballads af met uptempo rocksongs, beide overgoten met een stevige portie Americana. JW Roy is de man van het liedje, de man die met een simpele beroering van de snaren een intens gevoel weet over te brengen. Minder is meer. Het is een cliché dat geldt voor de sound van Roy die in Nederland en Amerika maar zelden wordt geëvenaard.

De Gooi- en Eemlander – Eerlijkheid, kwetsbaarheid, naaktheid - geen kwaliteiten die Nederlandse songwriters vaak etaleren. Met zijn onvergetelijke stem loodst JW Roy ons al vier albums lang door weidse Amerikaanse landschappen, maar hij schrijft ook onnavolgbaar over het drama thuis aan de keukentafel. De combinatie van decor en inhoud mist zijn uitwerking niet: dit is een album waar John Hiatt of John Mellencamp buitengewoon trots op zouden zijn.

Aloha – JW toont zich op dit album trouwens verrassend veelzijdig, want hij lijkt een steeds bredere kijk op Amerikaanse rootsmuziek te ontwikkelen. Wat stemgeluid betreft lijkt Roy de John Hiatt van Brabant, maar zijn liedjes hebben teveel karakter om hem te spiegelen aan een Amerikaans voorbeeld.

Heaven – Een uitstekende plaat door de sterke, voortreffelijk gezongen songs en de prima instrumentatie. De songs zijn mooi open gearrangeerd en met veel aandacht voor de dynamiek opgenomen.

Music Minded – Gevoelige verhalen met een persoonlijk karakter. Wat wil je anders met zo'n karaktervolle, prachtig lichthese stem. Die komt geweldig tot zijn recht op dit overwegend akoestische album, met tien eigen songs, over verstoorde relaties, afscheid nemen, twijfel, hoop en opnieuw beginnen,

Fret – Kitchen Table Blues laat zich het beste beluisteren als zijnde het magnum opus van singer-songwriter JW Roy. Was zijn vorige plaat Keep It Coming al een waar meesterwerk, Roy heeft zich met Kitchen Table Bluesdefinitief bij de grootmeesters geschaard.

Plato Mania – Wat Cuby voor de blues betekend heeft in Nederland, is Roy voor de Americana. Niet van echt te onderscheiden, voor de duidelijkheid. JW geeft eindelijk toe aan de Springsteen-vergelijking. Nu John Hiatt nog, wiens timbre hij toch altijd zeer dicht benaderd.

Studio – Zoals vaak in de popmuziek levert privé-ellende de mooiste muziek op. Zo ook in bij JW Roy, die met Kitchen Table Blues een schitterend, sober, overwegend akoestisch album afleverde. Zijn hervonden rust en geluk is Jan Willem van harte gegund, maar de ellende hadden we niet willen missen.

HomeStudio – Hij raakt. Niet alleen door de zorgvuldige arrangering en productie, vooral ook door zijn prachtige stem met dat kleine rafelrandje en het grote gevoel. Daarmee trekt hij zelfs een Springsteen-cover (Better Days) in een lage versnelling volledig naar zich toe.

Kinda Muzik – Luister je naar iemand die zo direct zijn zielenroerselen met je deelt, dan is maar één instrument belangrijk: de stem. Ook voor mij was het geen nieuws dat Roy een mooie stem heeft, ergens in de buurt van John Hiatt. Op Kitchen Table Blues klinkt hij echter anders: bevrijd, persoonlijk en kwetsbaarder.

www.alt.country.nl – Onze Brabantse slagerszoon heeft een beroerde tijd achter de rug, en zoals dat vaak gaat in muzeland blijken diepe inzinkingen de mooiste liedjes op te leveren. Iedere keer weer weet Roy anders voor de dag te komen binnen het zo vaak beproefde genre, zonder zijn sound noemenwaardig aan te passen. Ofwel, iedere plaat klinkt anders, maar wel altijd vertrouwd.

Ctrl. Alt.Country – Kitchen Table Blues is een verbluffend mooie collectie liedjes, waarop opnieuw Roy's schuurpapieren melancholische stem in het middelpunt van de belangstelling staat. Wat ons betreft mag het titelnummer nu al in één adem worden genoemd met de enigszins verwante John Hiatt-klassieker Have A Little Faith In Me. Doorleefder hoor je ze niet al te vaak meer!

Planet Entertaiment – Voor de beste Americana hoeven we grens niet meer over. Ik vind de muziek van JW Roy altijd nogal op die van John Hiatt lijken, maar waar de laatste de laatste tijd wat al teveel op zijn vakmanschap en minder op zijn gedrevenheid leunt, lijkt met Roy de tendens andersom. het stemgeluid van Roy zelf lijkt plaat na plaat aan zeggingskracht te winnen.