JW Roy weet het zeker... (2010)

Persreacties


Nieuwe Revu – Ooit, toen we JW Roy nog dienden uit te spreken als Jay Double-U Wroy, maakte hij mooie Americana. Op zijn best was hij in nummers waar de hoofdpersoon aan een keukentafel zijn verdriet wegdronk. Vervolgens werd JW via Brabantrocker een Nederpopper. Het bleef mooi, maar het best toen hij zong dat hij niet dood wilde omdat hij wilde blijven leven. In 2010 zingt JW Roy in het Nederlands, maar klinkt zijn muziek weer naar Americana. Mooi? Nog steeds. Kan ook bijna niet anders met zo'n stem. En op zijn best wanneer hij een liefde vraagt te blijven: Weggaan is zo simpel. Liefde en dood: laat dat maar aan JW Roy over. (Leon Verdonschot)

De Volkskrant – Het is altijd even wennen als een Nederlandse artiest zich helemaal overgeeft aan Americana, maar bij JW Roy klinkt het oprecht en aangenaam. Weet het zeker... is een plezierig gitaaralbum, waarop hij in de richting neigt van Tim Hardin en Jim Croce. JW Roy maakt muziek waarin de weidsheid van het platteland een mooie stadse glans krijgt. Met sterke melancholieke teksten. (Patrick van den Hanenberg)

KindaMuzik – In Roy's liederen ruik je het park tijdens een stevige bui, het platteland onder een typisch Nederlands wolkendek en proef je het donkerbruine kroegje waar je met een goede vriend een goed gesprek voert. Het leven is immers niet altijd maar het toneel van opperste gelukzaligheid. Daar kan een singer-songwriter namelijk niet van leven. Wel van de kleine dingen. Mooi en minder fraai. Maar wel altijd op schone wijze omschreven. […] Zijn overdenkingen en beschouwingen over het leven zijn uitermate scherp en doeltreffend, niet in de laatste plaats dankzij de muzikale begeleiding van zijn Hartenjagers. Dit is simpelweg één van de beste songschrijvers die ons land rijk is. Logisch dus, dat JW Roy - met het vermogen te durven twijfelen - het zeker weet. (Niels Steeghs)

LiveXS – Roy heeft een authentieke stem - ergens op het grensvlak van Boudewijn de Groot en Rick Treffers - die goed past bij de americana-sound van zijn songs. Op de elf nummers brengt hij mini-observaties over liefde, vrouwen en andere belangrijke zaken in het leven. Hij doet dat melancholisch en eerlijk, precies zoals we van hem gewend zijn. Wederom een prima cd dus.(Jim Jansen)

De Strepen van Spits – Puur en oprecht. Romantisch en uitgelaten. Hij weet het zeker. Zo is hij. En zo klinkt hij, ook. JW Roy. Met Americana tussen de tulpen. Nu het lente wordt. Hollandicana, dus. (Frits Spits)

BN/De Stem – Het is een voortreffelijke plaat die bij de allerbeste Nederlandstalige albums hoort. Weet het zeker... combineert elementaire teksten over relaties met werkelijk prachtige muziek. Roy en begeleiders laten muziek horen waar menig Amerikaanse of Britse rhythm & bluesband jaloers op kan zijn. [...]. En als ze het nummer Zonder om te kijken in het Engels vertalen, kunnen types als Duffy of Joss Stone er veel voordeel mee doen.(Willem Jongeneelen)

Haarlems Dagblad – De overstap van letterlijke americana aar schrijven en zingen in je moerstaal leverde vijf jar geleden de topper Laagstraat 443 op. [...] De Brabander is inmiddels zeker van dit spoor. Ook deze hernieuwde samenwerking met Laagstraat-producer Gabriël Peeters staat bol van overdenkingen, weemoed en verlangen. Overwegend sober en direct, maar zo af en toe met blazers waar Gé Reinders jaloers op zou kunnen zijn. (Peter Hovestad)

Nederlands Dagblad – JW Roy is een Brabantse artiest die met een bronzen stem en een gitaar allerlei stemmingen weet op te roepen, meestal wat weemoedig en beschouwend […] Vaak spelen de songs rond moeilijke tijden in een relatie, waarbij de zanger de rustige, wat zuchtend secundair reagerende figuur is, die veel gedoogt van vrouw en dochters. Zo'n gezinssituatie vindt vast enig publiek. (Herman Veenhof)

Eindhovens Dagblad – JW Roy heeft 'soul', misschien is dat nog de beste omschrijving. [...] JW Roy weet het zeker... telt elf liedjes vol weemoed, verdriet, liefde en geluk. [...] Enkele nummers lijken, mede door de toevoeging van blazers, 'weggelopen' uit het zuiden van de Verenigde Staten, de bakermat van de southern soul. Maar het zijn vooral Roy's vocalen die blijven intrigeren. Ook op zijn zevende studio-album treft hij je rechtstreeks in het hart.

Rootsville.be – Let wel: dit is geen muziek voor bij de afwas: hier moet namelijk naar geluisterd worden. Anders komt de pracht van deze teksten en deze muziek niet voldoende tot uiting. Dames en heren, heeft u ooit van Brabantiana gehoord? Nee? Welaan dan: hier ligt uw kans!

Altcountry.be – Niemand, maar dan ook echt niemand brengt Americana in het Nederlands zoals JW Roy. Was ’s mans vorige cd nog een bescheiden flirt met pop in z’n moerstaal, dan valt hij op Weet het zeker… z’n oude liefde weer ongegeneerd in de armen. In het gezelschap van z’n Hartenjagers en een handjevol gastmuzikanten, waaronder Erik van Dijsseldonk, Lesley van der Aa, Guus Meeuwis en de bij momenten ongemeen soulvol uit de hoek komende blazerssectie The Jayhorns, trakteert Roy ons andermaal op een elftal echte pareltjes. […] Warm aanbevolen! (Bennie Metten)

Platomania – JW maakte een aantal stijlonvaste maar uiterst waardevolle omzwervinge alvorens met de definitieve optelsom Weet het zeker… (die puntjes, wij kunnen ze maar niet duiden!) te komen, waarop al deze tussentijdse (gerekend vanaf Kitchen Table Blues) ervaringen in het vaderlandse muziek- maar vooral taalgebied gevoelig gecombineerd worden met zijn voorliefde en uitdrukkelijke talent voor het woord dat we nu precies één keer gaan noemen hier, te weten Americana. (Albert Jonker)

Maxazine – Weet het zeker... is een heerlijk album, vergelijkbaar met een autorit, waar de cd dan ook mee begint (In de auto) en eindigt (Weet het zeker). Soms druk en onstuimig, soms rustig en bedeesd. […] De overstap van Engelstalig naar Nederlandstalig heeft de Brabander zeker goed gedaan; de poëzie in de nummers dwingt tot herluisteren. [...] Roy verdient Nederland, en Nederland verdient JW Roy. (Norman van den Wildenberg)