JW Roy (2008)

Persreacties


Nieuwe Revu – Ooit was JW Roy een Americanazanger, tegenwoordig schrijft hij hits voor Guus Meeuwis. Voor wie dat te snel gaat: Roy was altijd al een a-typische Americana-man. Een zonder hoed, zeg maar. Zijn meesterwerk heetteKitchen Table Blues, omdat Roy toen in een diep dal zat. Kut voor hem, fijn voor ons, want het was een standbeeld voor de verlaten ziel. Op zijn laatste album zong hij in het Brabants. Met wisselend resultaat, maar Dood, zijn loflied op het leven,  was Het Mooiste (min of meer) Nederlandstalige Nummer Van De Afgelopen Vijf Jaar. Op JW Roy zingt hij voor het eerst voluit in het Nederlands. De teksten zijn soms groots, maar nooit te grotesk, de liedjes soms meeslepend, maar te nooit groots. Vaak zijn tekst en lied geen van beide, zijn ze verstild. Dat zijn de allermooiste. Dankzij die stem. Godnondeju, die magnifieke stem, die zowel met Ilse de Lange als met Guus Meeuwis in duet gaat, en in duet kán. JW Roy in het Nederlands; dat blijkt erg goed nieuws voor de Nederpop. (Leon Verdonschot)

OOR – Met die prachtige, souldoordrenkte stem van hem zingt hij hier over zaken als dood, verlangen, loyaliteit, vriendschap en liefde. Het gehanteerde vocabulaire is bevattelijk, puntig en wars van bombast. Melancholiek, maar nergens zwelgend in zelfmedelijden. Hoewel zijn Americana-roots nog makkelijk traceerbaar zijn, is het muzikale spectrum een flink eind richting pop verschoven. […] Mijn kop eraf als dit sprankelende pseudodebuut niet eindelijk JW’s grote commerciële doorbraak gaat forceren. (Marcel Haerkens)

Eindhovens Dagblad – Een persoonlijke plaat met gloedvolle liedjes. De teksten van de man uit Knegsel en co-auteur Rick de Leeuw gaan recht op het doel af. Ze gebruiken geen wazige metaforen waarmee al teveel Nederlandstalige popsongs zijn volgepropt. […] Het album barst van de melancholie, toch bieden de songs bijna altijd troost. Muzikaal verwijst Roy naar ongeveer alles wat oorspronkelijk uit Amerika komt.

Nederlands Dagblad – Het is in het meer ingetogen genre dat JW Roy uitblinkt. Dan draven de gasten op, zoals Ilse de Lange, Guus Meeuwis en Rick de Leeuw, met een gesproken tekst in Mijn vriend. Dan komen de akoestische gitaren en het subtiele, mild en overvloedige orgeltje tot wasdom, zoals in het schrijnend mooie nummer Tijd dat hij als ‘vrucht van jouw schoot’ voor zijn niet lang daarvoor overleden moeder zingt; hier vervangt hij het orgel heel passend voor een harmonium. [...] Met het afsluitende Verlangen blijf je achter met een goed gevoel; niet veel Brabanders, getogen op droge zandgronden, zongen zo mooi over zee en tranen. (Herman Veenhof)

Het Financieele Dagblad – Na vier Engelstalige albums verraste Jan Willem Roy in 2005 met het in het Brabants gezongen Laagstraat 443. Die juiste keus bestendigt hij op deze zesde plaat. Guus Meeuwis (Mijn vriend) en Ilse DeLange (Ik weet dat jij er bent) zingen een deuntje mee, maar belangrijker is de samenwerking met Rick de Leeuw, die de tekst van vier liedjes schreef en er één voordraagt. […] De vele ballades, zoals Mijn vriendNiet alleen,Verlangen en vooral Waar zijn, pakken weer geweldig uit. Daarin toont JW Roy zich opnieuw de allerbeste.

BN De Stem – Sinds een tijdje opereert hij in het Nederlands. Wellicht daarom ontdekten ook anderen zijn kwaliteiten als gitarist/componist. Guus Meeuwis lijfde hem in voor zijn band en Roy schreef mee aan diens laatste cd. Op het met onder meer BJ Baartmans opgenomen eigen album staan maar liefst vier songteksten van de ook als pratende dichter aanwezige Rick de Leeuw. De mooiste teksten zijn echter van Roy zelf. […] Gelet op de duetten met Guus Meeuwis en Ilse Delange zou het zo maar kunnen dat de zeker niet te ver van zijn geloof afgevallen Brabander nu eindelijk naar een breder publiek doorbreekt. (Willem Jongeneelen)

Noordhollands Dagblad – JW blijft zich ontwikkelen, hetgeen niet wil zeggen dat elke cd opnieuw ‘beter’ is. Aanvankelijk leek hij een Texaanse singer-songwriter die per ongeluk in Brabant was geboren. […] Met JB Meijers aan de knoppen stapt hij de nederpop binnen. Wat heet, in Mijn vriend lijkt hij samen met Guus Meeuwis de heren Acda en De Munnik naar de kroon te willen steken. (Peter Hovestad)

De Volkskrant – Dit album klinkt als een gooi naar het grote succes, in het voetspoor van al die bandjes die in hun moerstaal zingen. Het is te hopen dat dat lukt, en dat er daarna een spetterend écht Roy-album volgt, desnoods gewoon in het Engels. (Ariejan Korteweg)

Heaven – Zingen en liedjes schrijven kan Jan Willem wel en gezien de vele positieve reacties op zijn Brabantse album, dat zijn profiel in Nederland al enorm vergrootte, is het niet vreemd dat hij door (voortaan?) in het Nederlands te zingen, nog meer succes hoopt te behalen. Het zij hem van harte gegund, ook al heeft het op JW Roy roy tot gevolg dat het rootsy karakter van de muziek er een heel klein beetje bij inschiet. Niet dat JW Roy opeens popmuziek is gaan maken zoals bijvoorbeeld Ilse DeLange of Guus Meeuwis - beiden zijn op de plaat te horen -, maar de meer indringende rootsachtige elementen zijn toch enigszins afgevlakt, waardoor de cd bij oude fans waarschijnlijk niet helemaal hetzelfde warme gevoel oproept als zijn eerdere platen. […] Oude fans hoeven niet bang te zijn dat ze ‘hun’ Jan Willem ineens kwijt zijn, maar als de schijn niet bedriegt wordt die schare in 2008 flink uitgebreid. (Eric van Domburg Scipio)

Revolver – JW koerst ergens tussen The Scene, Bløf en Frank Boeijen in met oprechte, maar af en toe net iets te poëtisch verantwoorde teksten. Hij zingt over de dood van zijn moeder (Tijd), wielrenner Erik Zabel (Niet alleen) en ook gewoon over de liefde (Ik weet dat jij er bent, waarbij we Ilse de Lange opvallend genoeg in haar eigen taal horen zingen!). Rick de Leeuw schreef vier teksten en ook collega-Brabander Guus Meewis zegt nog even houdoe.  Sympathieke rock van ‘beneden de rivieren’, waarbij je soms zou zweren dat hiermee de Mississippi en Colorado worden bedoeld. (Edwin Ammerlaan)

Off The Record – Rootsrock schuift op naar pop, met meer melodie en voor het eerst blazers. Toch blijft het onmiskenbaar Roy, vanwege zijn ruwe, soepele stem vol power en soul, die hem tot de beste zanger van Nederland/België maakt. De poëtische staccato sfeerteksten bieden de luisteraar de ruimte een eigen verhaal erbij te verzinnen. (Bart Ebisch)

New FolkSounds – Hoewel veel minder intiem dan op Laagstraat 443, weet JW Roy je te raken. Zijn stem is duizenden te herkennen. Uit de teksten komt een bepaalde onbestemdheid naar voren. Waarheen, waarom? Een fraaie ballade als Tijd - over zijn moeder - biedt een prima tegenwicht voor een swingend nummer als Om me heen. Alles klopt aan deze cd. Nu nog de brede erkenning. (Hans van Deelen)

PlatoMania – Vriend en vijand worden verrast door Jan Willem Roy toen hij in 2005 Laagstraat 443 uitbrengt. […] Voertaal is nu het Nederlands, er zijn duetten met Guus Meeuwis en Ilse DeLange en vier liedjes zijn van de hand van Rick de Leeuw. Opvallend is de gelijkenis met Frank Boeijen. Gebleven zijn producer JB Meijers en de prachtige roots/pop variërend van breekbaar zacht tot lekker stevig. Hoogtepunt is het hartverscheurende Niet alleen(Erik Damen)

Velvet Music – Ook op zijn nieuwe plaat maakt Roy weer indruk met een serie prachtige popsongs. Intieme en persoonlijk getinte popsongs waarin flink wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek zijn verwerkt. […] JW Roy heeft de tijd genomen voor deze goudeerlijke plaat en dat is te horen. Het is een plaat geworden die niet alleen behoort tot het beste dat de Brabander tot dusver gemaakt heeft, maar het is bovendien een plaat die de concurrentie met de buitenlandse concurrentie in het genre met gemak aan kan. Austin, Texas of Knegsel, Brabant, voor de kwaliteit van de muziek maakt het helemaal niets uit. Prachtplaat. (Erwin Zijleman)

KindaMuzik – Zo potsierlijk als het jasje van Jan Willem op de hoes is, zo uitermate mainstream is de muziek die multi-instrumentalist Meijers onder de ruige, maar warme bluesstem van Jan Willem plakt. […] Voor de serieuze muziekliefhebber blijft er niets te genieten over. Op het nummer Tijd - over de dood van Jan Willems moeder - na, dat als vanouds sober in tekst en begeleiding, maar krachtig en emotievol in zang is. (Dirk Verhoeven)

Hanx – Rootsrock schuift op naar pop, met voor het eerst blazers. Toch blijft het onmiskenbaar Roy, vanwege zijn ruwe, soepele stem vol power die de slagerszoon uit Knegsel tot de beste zanger van Nederland/België maakt. Het Nederlands dwingt hem tot een nieuwe schrijfstijl. Het leidt tot poëtische staccato sfeerteksten, die de luisteraar de ruimte geven zijn of haar eigen verhaal erbij te verzinnen. […] Hoor die gretige muzikanten, hoor de de kunsten van JB Meijers, die duizend-en-een-ideeën heeft losgelaten op de twaalf liedjes. (Bart Ebisch)

Alt.country.nl – Het werken met de Nederlandse taal heeft Roy het succes bezorgd dat hij zo verdient. Guus Meeuwis stond twee keer op nummer 1 met een liedje waar Roy medeverantwoordelijk voor was. Op dit album doet Meeuwis een duet met Roy, het door Rick de Leeuw geschreven Mijn vriend. Een bijzondere combinatie: de americana-artiest (ook in het Nederlands!) Roy met de van het energieke punky Tröckener Kecks bekende De Leeuw en de studentikoze, de hitlijsten bestormende Meeuwis. (John Gjaltema)

Altcountry.be – Op zijn best blijft Roy als vanouds in de wat tragere stukken. En dat heus niet enkel omdat zijn ongemeen soulvolle stem daarin het best tot haar recht komt. [..] Heerlijk gewoon, hoe leed en verlangen daarin door Roy op nagenoeg onnavolgbare wijze tastbaar worden gemaakt. […] Al bij al een zoveelste bescheiden meesterwerkje, dit tweede Nederlandstalige album van de sympathieke Roy, die daarmee, als je ’t ons vraagt, wel eens op de drempel naar dat al zoveel langer verdiende succes zou kunnen blijken te staan.

Rootstime – Nederlandstalige muziek uit het Hoge Noorden van een rasartiest. […] JW Roy kennen we al sinds meerdere jaren als zanger van Engelstalige, soulvolle songs op albums als ‘Round HereDeeper Shades en de akoestische soloplaat Kitchen Table Blues. Die soul kan je ook in enkele liedjes op deze plaat moeiteloos terugvinden. De overschakeling naar het Nederlands neemt niets weg van die intense beleving die JW Roy kenmerkt in al zijn liedjes. (Valère Sampermans)

In de ban van – Het blijft een schande dat de Nederlandse radio en televisie het bestaan van JW Roy blijven negeren. Maar na tien jaar ploeteren is dan toch het moment gekomen dat ze dit niet langer kunnen volhouden. Je moet blijkbaar eerst meeschrijven aan twee nummer-1 hits voor Guus Meeuwis eer je een beetje aandacht voor je eigen liedjes krijgt. Typisch geval van wat de dj niet kent, dat vreet ie niet. (Rob de Greeuw)

Folkforum - Wat een fantastische plaat is de titelloze zesde van JW Roy. […] JW Roy laat in gelijke mate de lelijke en volmaakte kanten van het leven horen. Dat alleen al maakt deze plaat wonderschoon. Dit groeibriljant vol met vlammende poprock, breekbare ballades en vernederlandste Americana, wil je na afloop dan ook meteen weer horen. (Sjak Jansen)