Het leven is een rondje rond de kerk

door Dominque Elshout - Eindhovens Dagblad, 23 juni 2012

 

Met ‘een boemes zo rood als een tomaat’ reed Jan Willem Roy uit Knegsel vroeger zijn rondjes rond de kerk in de Kempen en omstreken. Knallen op een racefiets, op karakter. Tegenstander Frank Kersten uit Geldrop in de hekken parkeren als die het nodig had gevonden hem een klap op zijn helm te verkopen, zijn eigen plekje in het peloton veiligstellen.
In het peloton van de Nederlandse muziek heeft singer-songwriter Roy zijn plekje inmiddels ook gevonden, en veiliggesteld. Zo werd hij precies de juiste man voor de BikeWriters; verenigde (wieler)journalisten op zoek naar iemand die een cd vol liedjes over de koers voor ze kon waarmaken. Wie combineert er anders beter de liefde voor muziek met liefde voor de fiets dan JW Roy?
Collega’s strikken voor een cd met wielerliedjes kostte hem amper moeite. Even de maten mailen en hup: ze sloten aan. Freek de Jonge, Gerard van Maasakkers, Frank Lammers, Guus Meeuwis, Rick de Leeuw, Alex Roeka, De Kift, Guido Belcanto, allemaal deden ze mee, de meesten zonder aarzelen. De naam Roy maakte hen enthousiast, of anders de wielersport zelf.
In maart waren de opnamen, in wielerwalhalla Sint Willebrord, in West-Brabant. Daar staat sinds een jaartje de oude werkplaats leeg van Sporthuis Hubert. In die werkplaats ontving mecanicien Hubert van Hoydonck decennialang beroemde lokale coureurs van het gehalte Wim van Est, Woutje Wagtmans en Rini Wagtmans. Op de oude bank in de hoek vertelden ze hun koersverhalen en keken ze uit op muren vol foto’s van concurrenten.
Een betere plek voor de opnamen kon Roy zich niet wensen, zeker niet toen de akoestiek ook nog deugdelijk bleek. Dus verzamelden de muzikale coryfeeën zich in de werkplaats en speelden ze hun, veelal speciaal voor de gelegenheid geschreven, nummers in. Over de dode Italiaanse klimmer Marco Pantani gaat het, over lijden, maar ook kameraadschap en elkaar een duwtje in de rug geven. Roy schreef de muziek bij teksten van Rick de Leeuw en oud-wielrenner Peter Winnen. Vuur spuw ik, as en zwavel, op de Col de Madeleine, dichtte Winnen.
JW Roy spuugde geen vuur toen hij in maart buiten op een muurtje bij Sporthuis Hubert vertelde over zijn passie voor de koers. Het vuur zat hem meer in zijn gebaren, in de woorden die hij gebruikte. “Koersen is te vergelijken met rock and roll. Soms heb je superbenen op de fiets, soms overstijg je jezelf op het podium. De koers is meer dan een koers. Het is heel gemakkelijk in een wielerwedstrijd een metafoor voor het leven te zien.” Dat deed Freek de Jonge ook in de tekst die hij schreef en die door Joost Prinsen en Frank Lammers wordt gezongen en gedeclameerd: Het leven is een kermiskoers, een rondje rond de kerk. Saai voorspelbaar vals platvloers, afgesproken werk.
In dezelfde lijn: de befaamde eerste zinnen van Tim Krabbé’s wielerroman De Renner openen De Sint Willebrord Sessies Vol 1: Sporthuis Hubert, voorgelezen door Krabbé zelf, op muziek van Roy: Ik pak mijn spullen uit de auto en zet mijn fiets in elkaar. Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me. Leegheid, desgewenst op te vullen met een cd.