JW Roy rockt nu in het Nederlands

door Peter Bruyn - BN De Stem - 2 februari 2008

“Ik ben puur voor mezelf in het Nederlands gaan zingen,” zegt JW Roy. “Niet omdat Nederlandstalig beter zou verkopen, of zo. Kijk, ik heb thuis drie kinderen die ik te eten moet geven, maar dat heeft nooit de richting van mijn muziek beïnvloed. Ik schrijf ook liedjes voor anderen, zoals Guus Meeuwis. Dat is anders. Veel ambachtelijker. Dan moet ik mij ook voor de kwaliteit verantwoorden, maar ik hoef het niet zelf te zingen.”

Vanaf 1997 ging Roy door het leven als singer-songwriter en vertolker van Engelstalige rootsmuziek in de traditie van John Hiatt en Jackson Browne. Dat leverde vier albums op die stuk voor stuk uitstekende kritieken kregen. In 2005 was er plots Laagstraat 443, een plaat in het Brabants, gevolgd door een theatertournee met de Brabantse troubadour Gerard van Maasakkers.

En nu dus een schijf met elf rocksongs in het Nederlands. “Ik heb er lang over nagedacht of ik het wel doen zou’,” zegt Roy. “Die Brabantstalige plaat was een project en niet bedoeld voor herhaling. Maar nu ik voor het Nederlands heb gekozen, voelt dat wel als een bevrijding. Ik heb vorig jaar al meegeschreven aan tien van de elf liedjes op Hemel nr. 7, de laatste plaat van Guus Meeuwis. Ik vond het heerlijk om met de Nederlandse taal bezig te zijn. Een tweede gebeurtenis die mij aan het denken zette, was een ontmoeting met Rick de Leeuw in België, waar we beiden optraden. Hij reed met mij terug naar Amsterdam. We raakten aan de praat over teksten en door hem realiseerde ik mij dat het Nederlands niet altijd zo vierkant, zo hoekig hoeft te zijn.”

Op zijn nieuwe plaat JW Roy is hij muzikaal nog altijd trouw aan zijn oude voorbeelden. Alleen draagt Bruce Springsteen nu klompen en doet John Hiatt zn boodschappen bij Albert Heijn. “De invloed van die Amerikaanse songschrijvers op mijn Nederlandse teksten is dat ik probeer om dat kleinkunsterige te vermijden. Het is de kunst om poëzie te gebruiken zonder jezelf te overspoelen. Maar dat is zo moeilijk. John Hiatt heeft ook van die regeltjes. My life is a broken record, bijvoorbeeld. Dat is zo mooi, dat draagt het hele nummer. Probeer zoiets maar eens te vinden in het Nederlands. Ik realiseer mij goed dat ik wat dat betreft nog helemaal aan het begin sta.”

Tekstregels zijn als nieuwe schoenen: het kan de juiste maat zijn, maar je moet ze toch eerst passen om te weten of ze lekker zitten of niet. Op Roy’s nieuwe album staan ook een paar teksten van anderen, waaronder vier van Rick de Leeuw. Op een of andere manier ‘bekken’ die uit Roy’s mond toch minder goed dan de eigen liedjes. Op eentje na dan: Ik weet dat jij er bent, een duet dat hij samen met Ilse DeLange doet. Het is een liedje over twee mensen op weg naar elkaar. Zoals eigenlijk alle teksten op het album gaan over verwijdering en toenadering. “Ik weet niet of het echt een thema is. Het is zeker niet bewust,” zegt Roy. “Maar ik realiseer mij wel dat het heel veel in mijn liedjes zit. Het is denk ik gewoon dat ik geen zin heb in stilstand. Dat komt niet voort uit onrust of het gevoel dat het gras ginds altijd groener is. Ik geloof alleen niet in vanzelfsprekendheden.”